เซ็งเป็ดไดอารี่

ไม่ได้อัพบล็อกนาน เลยขอให้บล็อคนี้กลายเป็นไดอารี่ท่องเที่ยวซักวัน

เมื่อวาน(วันที่ 5 พฤษภาคม 2551 ตรงกับวันฉัตรมงคล)

ฉันไม่นึกว่าช่วงปิดเทอมแล้วจะไปได้ไปเที่ยวไหนเลย แต่ก็เจ็กพอตมาเยือน

เพราะตอนกลางวัน ไปรับประทานอาหารที่วัดช่องลม (จังหวัดสมุทรสงคราม)

ซึ่งแถวนั้นมีศูนย์อาหารของชุมชนลมทวน และก็ได้ข่าวจากคนกันเองว่า

คืนนี้จะมีการพายเรือชมหิ่งห้อยตอนเวลา 1 ทุ่ม

เท่านั้นล่ะแม่ท่านก็รับคำยุของพ่อโทรชวนเพื่อนร่วมงานของแม่ให้ไปเที่ยวด้วยกัน

และเล่นเอาฉันตื่นเต้นสุดๆว่าจะได้ไปเที่ยวด้วย

แต่ก็ไม่รู้ว่าจะได้เที่ยวหรือไม่เพราะตอนบ่ายที่แม่กลองฝนตกหนัก

โชคดีฝนยังหยุดตกให้ ทำให้ตอนเย็นวันนั้น เราก็ได้ไปเที่ยวชมหิ่งห้อยจนได้

ซึ่งก่อนจะไปชมหิ่งห้อย คนที่จะไปต้องสวมเสื้อชูชีพเพื่อความปลอดภัย

ก่อนจะลงเรือ หลังจากนั้นจึงลงเรือ ซึ่งกว่าจะลงเรือได้ก็ทุลักทุเลนัก

และจากนั้นจะเป็นการชมหิ่งห้อย ซึ่งหิ่งห้อยมักจะเกาะต้นลำพู แต่บางกลุ่ม

ก็เกาะต้นหูกวางบ้าง สำหรับนักท่องเที่ยวกลุ่มเราพิเศษ เพราะเป็นการกลับ

บ้านที่เคยอาศัยอยู่ของพ่อของฉันที่อยู่ริมน้ำ คิดถึงวิถีชีวิตเก่าๆ

และที่สะใจโก๋ที่สุดคือการได้กลับมาพายเรือของท่านพ่อ แม้จะปวดแขนอยู่ก็เถอะ.......

สำหรับเด็กรุ่นหลังอย่างเราๆ ก็รู้เพียงแค่ว่าโลกนี้มีอะไรดีๆให้ดูตั้งเยอะ

และเป็นถิ่นของเราเอง

ข้อแนะนำในการท่องเที่ยว

1.ค่าบริการพายเรือชมหิ่งห้อย คนละ 100  บาท 

2.ที่นั่นมีบริการเรือเครื่องชมหิ่งห้อย แต่ไม่แนะนำ เพราะเป็นการรบกวนหิ่งห้อย

และอาจดูหิ่งห้อยไม่ใกล้ชิดนัก

3.ควรมาตอนน้ำขึ้น เพราะช่วงนั่นพายเรือได้สบายมากๆ

4.ร้านอาหารที่อยู่บริเวณที่บริการพายเรือชมหิ่งห้อย อร่อยมากๆเลยนะขอรับ

ผลจากการท่องเที่ยววันนั้น

1.อดดูซีรีย์บันทึกน้ำตา 1 ลิตร

2.ได้เห็นธรรมชาติรอบตัว

3.มีเรื่องเล่าฮาๆจากปากของพ่อเกี่ยวกับวิถีชีวิตริมคลอง

4.แน่นอน ต้องเห็นหิ่งห้อยเป็นกลุ่มใหญ่ๆ